‘Paris Sıkıntısı’nın sonunda böyle seslenir Baudelaire Paris’e. Paris, bir kentten fazlasıdır; şairi kucaklar, ama aynı zamanda karşısında yer alır onun. Aşk ve nefret iç içedir. Baudelaire her zaman ve her şeyiyle farkındadır Paris’in; aşkına kucak açar, sıkıntısına kafa tutar, karşısına dikilir, çünkü Paris saklanmaz, seyirci kalmaz, hep oradadır binalarıyla,...